Truri është konsideruar gjithmonë si një organ i vetëm, por tani një hulumtim i kryer nga Universiteti Stanford dhe i botuar në revistën “Nature Neuroscience” e përmbys këtë besim: në fakt janë dy organe të dallueshme që evoluan në mënyrë të pavarur gjatë qindra miliona viteve dhe më pas u integruan për të formuar një entitet të vetëm.
Nga njëra anë është pjesa që rregullon funksionet jetësore si frymëmarrja dhe rrahjet e zemrës, e cila zë rajonin e pasmë të trurit; nga ana tjetër, pjesa që menaxhon funksionet njohëse të nivelit më të lartë, siç janë vetëdija dhe arsyetimi abstrakt.
Zbulimi, i bërë te minjtë, hap perspektiva të reja për studimin e shumë sëmundjeve, nga sëmundjet neurologjike si atrofia muskulare kurrizore dhe skleroza laterale amiotrofike, deri te obeziteti, pasi rajoni i pasmë i trurit përmban qarqet që rregullojnë urinë.
Studiuesit shqyrtuan embrionet e miut në zhvillim, duke u përqendruar në fazat e hershme. Kështu, ata zbuluan se pjesa e pasme e trurit, e quajtur truri i pasmë, ndjek një rrugë të dallueshme zhvillimore që vazhdon paralelisht me pjesën tjetër, e cila përfshin trurin e përparmë dhe trurin e mesëm.
Të dy organet nuk burojnë nga e njëjta qelizë paraardhëse, por nga dy të ndryshme: ajo që shpreh gjenin Gbx2 është e destinuar të formojë trurin e pasmë, ndërsa ajo që shpreh gjenin Otx2 formon trurin e përparmë dhe trurin e mesëm.
Zbulimi shpjegon pse studiuesit gjithmonë kanë pasur vështirësi në rritjen e llojeve të caktuara të qelizave të trurit në laborator: me sa duket, ata po përpiqeshin të merrnin qeliza të trurit të pasmë nga ato të organit tjetër, diçka që studimi i sapopublikuar tregon se është e pamundur. Falë këtij zbulimi, autorët e studimit kanë arritur, për herë të parë, të nxisin qelizat burimore pluripotente njerëzore të transformohen në neurone të trurit të pasmë, të pajisura me të gjitha karakteristikat e tyre dalluese dhe të cilat mund të jenë të dobishme në luftimin e sëmundjeve të caktuara neurodegjenerative.
