Ekziston një luftë spiunësh. Ajo ka të bëjë me aparatet e sigurisë izraelite ashtu si ato amerikane. Dhe po luftohet me një rrjedhë të vazhdueshme zbulimesh.
Episodi i ri vjen nga vendimi i shefit të ardhshëm të Mossad-it, Ronan Gofman, gjeneral dhe ish-sekretar ushtarak i Netanyahut, për të larguar numrin dy, i njohur vetëm si Aleph. Lëvizje që shkakton bujë për shkak të profilit të të shkarkuarit, një ndër më me eksperiencë. Aleph, i shumëdekoruar, me 22 vjet karrierë, aspironte të emërohej kryetar i inteligjencës, një kandidaturë e mbështetur nga drejtori në largim, David Barnea, personazh tjetër kryesor i fushatës sekrete në Iran. Dhe gjithashtu Aleph, përveçse konsiderohej i nivelit të lartë, klasifikohej si “bibist” – shkruan Times of Israel –, në linjë me idetë e kryeministrit Bibi Netanyahu. Në fakt, ishte ai që parashtroi dëbimin e palestinezëve nga Gaza dhe tregoi Somalilandin si destinacion. Por kjo nuk mjaftoi për ta shpëtuar.
Gofman, gjithmonë sipas burimeve lokale, pak i njohur me spiunazhin dhe i pritur me mosbesim, nuk donte të kishte një bashkëpunëtor që mund t’i krijonte probleme brenda një sistemi xheloz ndaj hierarkive, metodave dhe raporteve. Dhe kështu e ftoi të linte postin. Aleph iu përgjigj me urime drejtorit, ndërkohë që në Channel 12 doli një intervistë me një zyrtar me të njëjtin emër dhe detaje që përputhen.
Yossi Melman, ekspert i madh i “hijeve”, nga ana e tij nënvizoi dy pika. E para: Gofman vendosi të investojë më shumë në komunikimin e jashtëm duke u mbështetur tek një figurë e ardhur nga Shin Bet, shërbimi i brendshëm. E dyta: gjithashtu Gofman dëshiron të mbyllë epokën Barnea; janë të mundshme ndryshime të tjera, me largime vullnetare të zyrtarëve ose shkarkime.
Jemi në një moment të veçantë, me një shteg paralel të përleshjeve të armatosura dhe diplomacisë. Vështirësitë për të gjetur një rrugëdalje nga kurthi iranian kanë shkaktuar tensione midis dy aleatëve. Prej këtu rrjedhin zbulimet mbi spiunazhin izraelit në dëm të SHBA-së, me ndërmjetësin Steve Witkoff të “mbikëqyrur” gjatë negociatave. Histori që provokoi mohime por edhe interpretime. Më e citatuara është ajo e një tentative për t’u atribuar problemet çiftit Netanyahu-Mossad, në rolin e “magjistarëve”, të aftë të bindin Donald Trumpin të ndezë Epic Fury pasi i kishin hedhur karremin: atë të një kryengritjeje të iranianëve dhe të një shpërbërjeje të shpejtë të regjimit të mulahëve. Duhej kohë për të nxjerrë fryte – është shpjegimi i njohur –, shtytja duhej të zhvillohej me hapa progresivë. Vetëm se Shtëpia e Bardhë e ndaloi sulmin shumë shpejt. Pastaj sqarimi: nuk është e vërtetë që amerikanët e kishin pritur me skepticizëm projektin.
Historia u pasurua me filone të tjera të dorëzuara medias gjithashtu nga burime izraelite. Duke filluar nga dërgimi i armëve tek kurdët për të marrë pjesë në sulm, material luftarak i kapur nga Hamasi dhe Hezbollahu. Versioni izraelit, që të qëndrojmë në temë, ndryshon nga ai amerikan. Këtë e nënvizoi në mënyrë indirekte David Barnea në Jerusalem Post: Trumpi ishte dakord pavarësisht se CIA mbajti qëndrimin e kundërt; skenari u shemb sepse zëvendëspresidenti Vance, armiqësor ndaj aventurave jashtë vendit, do t’i kishte zbuluar gjënë liderit turk Erdogan. Ankaraja ndërhyri për të bllokuar manovrën, e alarmuar nga zgjerimi i kundërshtarit historik të mishëruar nga Kurdistani.
