“Do të doja të kthehesha në të 50-at. Do të bëja më shumë”. Kështu u shpreh Brad Pitt në intervistën e tij të fundit për revistën amerikane “Esquire”, ku 62-vjeçari flet hapur për plakjen, humbjen, familjen, alkoolin, karrierën dhe mënyrën se si po e përjeton këtë fazë të jetës.
Në një bisedë të zhvilluar në shtëpinë e tij në Los Angeles, Pitt shfaqet larg imazhit të zakonshëm të yllit të Hollivudit. Intervista e gjen duke përgatitur djathë e krakerë për gazetarin, duke folur për mëngjeset e qeta, palestrën, filmat, sportin dhe gjërat e vogla të përditshme që, sipas tij, marrin një tjetër kuptim me kalimin e viteve.
Duke folur për moshën, aktori ndalet te vitet e tij të 50-ta dhe shpreh një lloj keqardhjeje për gjërat që mund të kishte bërë ndryshe.
“Do të doja të kthehesha në të 50-at. Do të bëja më shumë. Në të 50-at, çdo gjë që ke në mendje, shko dhe bëje. Sulmoje. Bëje tani”, thotë Pitt.
Në të 50-at, ai luajti në 11 filma, prodhoi 17 të tjerë dhe fitoi Oscar-in për aktorin më të mirë në rol dytësor për Once Upon a Time… in Hollywood. Por aktori duket se nuk e sheh këtë periudhë vetëm përmes suksesit profesional. Mesazhi i tij lidhet më shumë me guximin për të mos shtyrë atë që dëshiron.
Një pjesë e rëndësishme e bisedës lidhet me aktorët e brezit para tij – Robert Redford, Gene Hackman, Paul Newman, Robert Duvall e Donald Sutherland.
Pitt thotë se largimi i tyre ka ndryshuar mënyrën se si e percepton edhe veten. Dikur, thotë ai, ekzistonte një brez aktorësh më të mëdhenj që krijonte një lloj “mburoje” mbi brezin e tij. Tani, me largimin e shumë prej tyre, ai ndihet si një nga të fundit të atij brezi.
Pikërisht kjo e bën edhe më të vetëdijshëm për kohën.
Humbja dhe dhimbja
Intervista merr një kthesë shumë më personale kur biseda kalon te humbja.
Gazetari i tregon Pitt-it për vdekjen e vëllait të tij dhe aktori reagon duke folur për përvojën e vet me dhimbjen dhe humbjen. Ai e përshkruan pikëllimin si një nga emocionet më gjithëpërfshirëse njerëzore dhe thotë se humbja mund të sjellë një vetmi jashtëzakonisht të thellë.
Pitt tregon gjithashtu për nënën e tij, e cila ka ndërruar jetë, dhe për marrëdhënien me të atin pas kësaj humbjeje. Ai përshkruan vizitat te babai në Missouri dhe mënyrën e heshtur, tipike për familjen e tij, për të përballuar dhimbjen.
Në një moment, duke folur për pikëllimin, ai shprehet se pas disa vitesh njeriu fillon të marrë sërish frymë.
“Feel it all”
Pitt rrëfen edhe një bisedë me një mike, e cila e kishte këshilluar të mos përpiqej të bëhej gjithmonë më i qetë apo më i kontrolluar.
Ai thotë se kishte menduar shpesh se ishte “shumë emocional”, me reagime shumë të forta – nga zemërimi te gëzimi. Por këshilla që mori ishte të pranonte gjithë spektrin e përvojës njerëzore: të ndiente gjithçka, edhe ekstremet.
Kjo, sipas tij, e ndihmoi të kuptonte se nuk kishte domosdoshmërisht “diçka që nuk shkonte” me të.
Alkooli dhe mëngjeset
Pitt flet edhe për marrëdhënien e tij me alkoolin. Sot, thotë ai, mund të pijë, por jo shumë dhe duhet të jetë i kujdesshëm.
Arsyeja është e thjeshtë: i pëlqejnë mëngjeset.
Pas viteve të një jete të mbushur me udhëtime, filma dhe angazhime, ai thotë se tani e vlerëson shumë një mëngjes të zakonshëm, të qetë, dhe nuk dëshiron ta humbasë atë për shkak të një nate me shumë alkool.
Karriera: ende kërkon diçka të re
Pavarësisht moshës, Pitt nuk duket aspak i gatshëm të ngadalësojë ritmin.
Ai thotë se në çdo rol të ri kërkon të bëjë diçka që nuk e ka bërë më parë si aktor, edhe nëse është një detaj i vogël apo vetëm një moment në një skenë.
Pas një periudhe prej rreth dy vitesh e gjysmë pune të vazhdueshme, ai ka realizuar disa projekte, mes tyre F1, Heart of the Beast dhe një thriller të ri të drejtuar nga David Fincher, ku rikthehet si Cliff Booth, personazhi i Once Upon a Time… in Hollywood. Filmi pritet të dalë më 25 nëntor.
Brad Pitt dhe inteligjenca artificiale
Një tjetër temë interesante e intervistës është IA.
Pitt nuk e sheh inteligjencën artificiale vetëm si kërcënim për industrinë e filmit. Sipas tij, nëse përdoret si mjet, IA mund të ndihmojë në realizimin e filmave me buxhete mesatare, rreth 40–90 milionë dollarë, që përndryshe mund të ishin shumë të kushtueshëm për t’u prodhuar.
Por kur vjen puna te arti i interpretimit, ai vendos një kufi të qartë: një makinë mund të imitojë, por nuk mund të zëvendësojë përvojën njerëzore.
“Nuk mund ta bëjë IA këtë”
Pitt tregon se ka parë një koncert të Flea dhe Thom Yorke në Paris dhe përshkruan emocionin që ndjeu duke i parë të interpretonin live.
Për të, ajo lloj eksperience është diçka që teknologjia nuk mund ta riprodhojë plotësisht.
“IA nuk mund ta bëjë këtë”, është përfundimi i tij.
Në fund të intervistës, Pitt rikthehet te një ide që duket se përmbledh gjithë bisedën: ne shpesh përpiqemi të kontrollojmë jetën, ta detyrojmë atë të marrë formën që mendojmë se duhet të ketë. Ndoshta, thotë ai, rruga drejt një lloj zgjimi është pikërisht të heqësh dorë nga nevoja për të kontrolluar gjithçka dhe të pranosh atë që vjen.
