Ndërmjet historianëve gjermanë, kjo ka qenë prej kohësh teoria dominuese për të shpjeguar suksesin e partisë naziste: se Hitleri kishte një aurë të brendshme të parezistueshme që kapi masat. Ekziston një teori e dytë shumë e ngjashme, ideja e führerkult. Ajo argumenton se NSDAP-ja ishte kaq e parezistueshme sepse kishte një lider që fliste për dëshirën e gjermanëve për autoritarizëm. Problemi është: nuk gjeta asnjë provë para votës së vitit 1930 për të mbështetur ato teori. Sepse në vitin 1930, çdo parti praktikonte një kult yjesh rreth liderit të vet politik, madje edhe Social-Demokratët. Partia Naziste nuk kishte një avantazh unik të dallueshëm (USP) në atë drejtim. Dhe nazistët as vetë nuk dukeshin plotësisht dakord me parimin e führerit në këtë fazë. Disa njerëz në parti u ankuan për kultin “bizantin” të yjeve rreth Hitlerit, gjë që është gjithashtu arsyeja pse fushata nuk ishte vërtet e adaptuar rreth tij si personalitet. Le të kujtojmë se në vitin 1930 Hitleri as nuk ishte në fletën e votimit, sepse nuk ishte qytetar gjerman: ishte një i huaj që kishte një precedent penal për tentim kryengritjeje dhe rrezikonte të deportohej.
Kisha rritur duke e parë Hitlerin si një përbindësh, por me një talent të caktuar politik. Dhe pas vitit 1930, kjo nuk është plotësisht e pasaktë. Por kur fokusohesh te periudha 1928-1930, madje edhe biografi i tij Ian Kershaw përfundon se suksesi i NSDAP-së kishte shumë pak të bënte me Hitlerin. Ai po kalonte një rënie absolute të formës. Mbajti vetëm 29 fjalime në vitin 1929, gjysmën e asaj që ishte e zakonshme, dhe 21 prej tyre ishin të gjitha në Bavari. Në vitin 1930 Goebbels kaloi gjysmën e vitit duke u ankuar për tergiversimet e Hitlerit: kur udhëtoi në Mynih për të gjetur liderin e NSDAP-së, ai as nuk mori mundimin të shkonte te selia e partisë. “Drejtuesit e Rajhut janë te [kafehaneja e preferuar e Hitlerit] Café Heck ose kinema,” shkroi Goebbels me sarkazëm. Në vitin 1930, Hitleri nuk ishte një gjeni politik. Ishte një kriminel dembel që flinte deri në mesditë.
