Ka njerëz për të cilët nuk ke nevojë të thuash shumë fjalë për t’i përshkruar. Mjafton të thuash emrin e tyre në vendin ku janë rritur e kanë jetuar dhe menjëherë njerëzit e dinë për kë bëhet fjalë.
Në Devoll, një nga këta njerëz është Spartak Meraku – Taku.
I lindur më 11 tetor 1970, djali i Shyqyriut dhe Vaibes, Taku është një nga ata njerëz që jetën e kanë ndërtuar me punën e tyre, me mundin e tyre dhe, mbi të gjitha, me marrëdhënien e tyre me njerëzit.
Ai është djali i madh i Shyqyri Merakut, të njohur në gjithë Devollin si Shyqyri, kasapi me emër, një njeri që ata që e kanë njohur e kujtojnë me dashuri dhe respekt. Shyqyri ishte nga ata njerëz që dinin t’i donin bashkëqytetarët e tyre dhe të ishin pranë tyre. Dhe ndoshta disa nga cilësitë më të mira të tij, Taku i mori pikërisht prej të atit.
Po të hysh në Devoll dhe të pyesësh qytetarin e parë që takon: “A e njeh Spartak Merakun?”, vështirë se do të dëgjosh një përgjigje tjetër përveç: “Po, sigurisht që e njoh”.
Por më interesante është pyetja tjetër:
“Si e njeh?”
Dhe aty fillojnë të dalin fjalët që kanë më shumë vlerë se çdo titull apo funksion: njeri i urtë, babaxhan, i edukuar, i dashur, i sjellshëm, njeri i punës dhe i njerëzve.
Taku nuk e ka ndërtuar jetën e tij duke pritur që dikush t’i hapte një derë.
Ai ka punuar.
Dhe ka punuar shumë.
Nuk ka pasur nevojën për një vend pune të privilegjuar apo për një karrige shteti. Ka vrapuar gjithë jetën pas punës dhe e ka ndërtuar rrugën e tij me djersën e vet. Siç do të thoshin devollinjtë, e ka ngritur “me thonj” atë që ka sot.
Krijoi një shoqëri tregtare të cilës, pa shumë bujë, i vuri emrin e vet: “Spartak SA”.
Dhe çfarë nuk bëri me të!
Nuk ishte nga ata njerëz që thonë: “Kjo punë nuk është për mua”.
Merrej me tregtimin e produkteve ushqimore, u mor me blegtori, ndërtoi një punishte rrobaqepësie, kreu punime ndërtimi dhe u përball me çdo punë që i doli përpara.
Ndoshta kjo është një nga arsyet pse, kur pyet:
“Ku mund ta gjejmë Takun?”
Përgjigjja më e saktë është:
Atje ku punohet.
Por edhe atje ku ka njerëz që kanë nevojë për një dorë.
Sepse Taku nuk është vetëm njeriu i punës. Është edhe njeriu që, kur dëgjon se dikush është në hall, nuk fillon të llogarisë se çfarë do t’i kushtojë atij ndihma.
Shkon.
Dhe kaq.
Ka qenë pranë njerëzve në nevojë, pa pritur që dikush t’ia kërkojë. Ata që e njohin nga afër e dinë këtë më mirë se kushdo.
Një pjesë tjetër e kësaj marrëdhënieje me komunitetin ka qenë edhe futbolli. Për vite me radhë, Taku ka mbështetur me të ardhurat e tij personale klubin e futbollit të Bilishtit, shpesh pa bërë llogari se sa i kushtonte kjo mbështetje.
Edhe Tyrbja e Baba Kasemit, një vend i shenjtë dhe i rëndësishëm për Devollin dhe devollinjtë, ka njohur dorën e tij. Taku ka bërë punime dhe ka dhënë ndihmën e tij sa herë që ka pasur nevojë.
Edhe në udhëtim, Taku është po ai Taku
Herë pas here, Taku organizon udhëtime pelegrinazhi drejt Turqisë, në vendet e shenjta të bektashinjve, duke marrë me vete një grup të vogël njerëzish, zakonisht shtatë deri në dhjetë veta.
Një prej këtyre udhëtimeve ka qenë edhe ai ku pata fatin të isha vetë pjesë e grupit. Udhëtuam me mikrobus për rreth katër-pesë ditë, vajtje-ardhje, dhe me ne ishte edhe Kryegjyshi Botëror i Bektashinjve, Haxhi Dede Mondi Brahimi.
Por ajo që më ka mbetur më shumë në mendje nuk janë vetëm vendet që vizituam.
Është Taku.
Ishte i lumtur që po na kishte me vete. I qeshur, i dashur, miqësor, kujdesej që gjithçka të shkonte mirë. Dhe shpenzimet e këtij udhëtimi, si edhe të udhëtimeve të tjera që organizon, i mbulonte vetë.
Në ato ditë e kuptova edhe më mirë atë që kisha parë prej tij në raste të tjera: për Takun, të bësh mirë nuk është ndonjë ngjarje e jashtëzakonshme. Është mënyra e tij për të jetuar.
Një fjali që e tregon më mirë se çdo përshkrim
Ka një batutë të Takut që, për mua, thotë shumë më tepër për karakterin e tij sesa mund të them unë në shumë faqe.
Një herë më tha:
“Unë jam në siklet kur një njeri më bën mirë, se ndihem borxh për tërë jetën. Nuk jam në siklet kur dikush më bën keq; këtë të fundit thjesht e lë mënjanë.”
Mbase kjo është Taku, me pak fjalë.
Të mirën nuk e harron.
Të keqen nuk e mban me vete.
Dhe ndoshta kjo është një mënyrë shumë e bukur për të jetuar: të jesh mirënjohës ndaj atyre që të kanë bërë mirë dhe të mos e helmosh veten me të keqen që të kanë bërë.
Pse po i shkruaj këto rreshta?
Sepse besoj se, herë pas here, dikush duhet të ndalet dhe t’u thotë njerëzve disa fjalë të mira për një njeri të mirë.
Jo për ta bërë më të madh nga ç’është.
Jo për t’i ngritur një monument.
Por thjesht për të mos lejuar që mirësia, puna dhe kontributi i një njeriu të kalojnë në heshtje.
Unë nuk jam ndoshta njeriu më i aftë për të shkruar një ese. Por disa njerëz të bëjnë të shkruash.
Dhe Taku është një prej tyre.
Prandaj këto rreshta nuk janë një biografi dhe as një himn. Janë thjesht disa fjalë të një njeriu që e ka njohur dhe e ka vlerësuar.
Dhe në fund, ndoshta nuk ka nevojë për më shumë.
Mjafton ajo fjalia e tij:
“Të mirën nuk e harroj. Të keqen e lë mënjanë.”
Për një njeri, kjo është shumë.
Respekt, Taku.
Spartak Meraku – njeriu që është gjithmonë aty ku ka nevojë për një dorë
