Në fotografitë e mbledhjes së fundit të Këshillit të Lartë të Mbrojtjes në Itali bie në sy një detaj i veçantë: mbi tavolinë, pranë dosjeve zyrtare, ndodhen disa kuti të vogla të errëta ku pjesëmarrësit vendosin telefonat e tyre përpara se të nisë takimi. Bëhet fjalë për të ashtuquajturat “Faraday bag”, kuti të posaçme që bllokojnë çdo sinjal elektronik dhe izolojnë plotësisht pajisjet nga rrjetet e jashtme.
Prania e tyre tregon se si ka ndryshuar koncepti i sigurisë në epokën digjitale. Në të kaluarën, rreziku i përgjimit lidhej me mikrofonë të fshehur ose telefona të përgjuar. Sot, objekti më i dyshimtë mund të jetë vetë smartfoni që secili mban në xhep. I pajisur me mikrofonë, kamera, sensorë dhe lidhje të vazhdueshme me internetin, ai përfaqëson një potencial të madh komunikimi – por edhe një pikë të mundshme dobësie.
Në takime ku diskutohen çështje të sigurisë kombëtare, kriza ndërkombëtare apo strategji ushtarake, edhe një telefon i zakonshëm mund të konsiderohet rrezik. Nëse një pajisje komprometohet nga një sulm kibernetik, ajo mund të regjistrojë audio nga ambienti, të dërgojë të dhëna jashtë ose të gjurmojë vendndodhjen e pjesëmarrësve.
Pikërisht për këtë arsye, në këto mjedise nuk mjafton vetëm fikja e telefonit. Pajisjet moderne kanë disa sisteme dhe çipa që mund të mbeten aktivë edhe kur telefoni duket i fikur. Zgjidhja është izolimi fizik i tyre.
“Faraday bag” funksionojnë sipas parimit të kafazit të Faraday-t, i cili bllokon fushat elektromagnetike dhe pengon çdo sinjal radio të hyjë ose të dalë nga pajisja. Pasi vendoset në këtë kuti, telefoni nuk mund të lidhet me rrjetin celular, Wi-Fi, Bluetooth apo GPS, duke u bërë praktikisht i padukshëm për çdo komunikim.
Në një epokë ku teknologjia synon lidhje të vazhdueshme dhe komunikim të pandërprerë, këto kuti përfaqësojnë një logjikë të kundërt: për të garantuar sigurinë, ndonjëherë mënyra më e mirë është të ndërpritet çdo lidhje.
