Nga Rigels Seliman
Për herë të parë në histori, politika shqiptare ka arritur të krijojë një figurë të re, që mund të hyjë në panteonin e “heronjve” të papërsëritshëm. Ky është, pa dyshim, Agron Gjekmarkaj, deputeti i Partisë Demokratike, që vendosi të sakrifikohet për kauzën e bllokimit të rrugëve dhe të bëhet një “dëshmor” i mosbindjes civile, duke shtrirë trupin e tij jo në fushën e betejës, por në shtratin e spitalit. Të gjitha këto si rezultat i një proteste të “shkëlqyer”, ku Gjekmarkaj dhe kolegët e tij u përpoqën të pengonin jetën e qytetarëve dhe të bllokonin rrugët për të realizuar një akt të pabesueshëm të heroizmit politik.
E megjithatë, mos u mashtroni nga “sakrificat” e tij – kjo nuk është një betejë kundër padrejtësisë, por një shfaqje që është sa politike aq dhe theatrale. Pse të mos bësh një dramë me disa orë të humbura në rrugë? Pse të mos bësh protestë dhe të shohësh pak jehonë nga media, për t’u kthyer në protagonistin e një tragjédie urbane? Po, kjo është politika shqiptare, ku çdo veprim, edhe kur është pa kuptim dhe pa ndonjë ndryshim për qytetarët, mund të shndërrohet në një akt heroik, sa më shumë të bllokosh rrugët, aq më shumë i japin vlerë dhe madje të shpallin “dëshmor”.
Po, Agron Gjekmarkaj është bërë simboli i një lufte politike që është më shumë për imazh sesa për ndonjë ndryshim real. Aksioni i tij i djeshëm është një tjetër kujtesë e mirë se si politikëbërësit shqiptarë e shohin jetën e qytetarëve: një mundësi për t’i ndaluar ata në rrugë, për t’u shfaqur në ekrane dhe për të krijuar një ndjenjë të rreme të arritjes. Dhe po, një vend në spital është shpërblimi i duhur për një akt të tillë. Gjekmarkaj, ndoshta, nuk ka marrë asnjë plumb në këtë betejë, por ka siguruar një vend të nderuar për heronj të tjerë që “mohuan” çdo mundësi për të bërë politikë të vërtetë, dhe vendosën të bëhen “dëshmorë” të ngadaltësisë dhe bllokimit të çdo gjëje që ka të bëjë me zhvillimin.
Përfundimisht, kjo është një provë më shumë që politika shqiptare është një arenë ku gjithçka është e mundur – dhe, për të qenë të sinqertë, është gjithçka që meritojnë këta “dëshmorë” të modernizmit politik.
