Një tjetër lamtumirë, që gjithsesi të ngjall shpresën se në fund të fundit është vetëm një mirupafshim: shkrimtari peruan, spanjoll i natyralizuar, Mario Vargas Llosa, 87 vjeç, fitues i çmimit Nobel për Letërsi në vitin 2010, me një shënim të shkurtër në fund të romani i tij i fundit, “I dhuroj heshtjen time” (Alfaguara), ai kishte njoftuar se do të ishte romani i tij i fundit. I botuar në Spanjë dhe Amerikën Latine disa muaj më parë dhe i konsideruar si një nderim për muzikën Criolla në Peru , sipas asaj që deklaroi, ishte lamtumira e tij me shkrimin narrativ. Me rastin e daljes në treg të librit, në gjysmë të rrugës midis trillimit dhe dokumentimit, vetë autori e kishte bërë të qartë për shtypin se nuk do të shkruante më romane: “Unë jam optimist, por nuk mendoj se” Do të jetoj aq sa të shkruaj një tjetër, edhe sepse më duhen tre apo katër vjet”.
Tani ka ardhur lamtumira tjetër: të dielën e kaluar, më 17 dhjetor, Vargas Llosa vendosi t’i “thojë lamtumirë” gazetarisë me botimin, në gazetën spanjolle El País, të artikullit Piedra de toque, me të cilin mbyll rubrikën e tij çdo dy javë me të njëjtin titull. Lajmi për ndërprerjen e aktivitetit të tij editorial është konfirmuar dhe zyrtarizuar nga gazeta madrilene.
Ndërkohë, për kënaqësinë e lexuesve, Vargas Llosa tashmë është zhytur në përgatitjen e një eseje kushtuar filozofit dhe shkrimtarit francez Jean-Paul Sartre, babai i ekzistencializmit, mësuesi i tij në rininë e tij. Autori, megjithatë, pohon se ky do të jetë libri i tij “i fundit”, pra do të mbyllë edhe prodhimin e tij jofiction.
