Më 14 shtator, Donald Trump telefonoi Jensen Huang-un, CEO-n e NVIDIA-s, ndërsa ky po intervistohej në skenën e “All-In Summit”. Jensen e kaloi telefonatën në altoparlant dhe Trump deklaroi se ideja që AI do të marrë kontrollin e botës është një “hoax”. Sipas tij, infrastruktura e AI-së do të jetë “nafta” e dekadave të ardhshme dhe SHBA-ja duhet ta fitojë garën me Kinën.
Një ditë më pas, aleati i tij Steve Bannon foli në konferencën “Pro-Human Assembly”, pak pas Bernie Sanders-it, një prej kundërshtarëve më të fortë politikë të Trump-it.
Konferenca nuk ishte kundër çdo përdorimi të AI-së. Mesazhi i saj ishte se AI duhet t’u shërbejë njerëzve, të mbetet nën kontroll njerëzor dhe e ardhmja e saj të mos vendoset vetëm nga drejtuesit dhe pronarët e kompanive të mëdha teknologjike.
Sanders paralajmëroi për humbjen e vendeve të punës, ndikimin mbi fëmijët, dobësimin e privatësisë, manipulimin e zgjedhjeve dhe përqendrimin e pushtetit te një grup i vogël miliarderësh. Ai kërkoi ndalimin e zhvillimit të një superinteligjence të pakontrollueshme, një pauzë për modelet më të avancuara dhe një marrëveshje ndërkombëtare me Kinën.
Paralajmërimi për zhdukjen masive të vendeve të punës mbetet i debatueshëm. Deri tani nuk kemi parë humbje në përmasat që kanë parashikuar skenarët më alarmues. Por çështja e shpërndarjes së përfitimeve ekonomike, mbikëqyrjes dhe përqendrimit të pushtetit është reale.
Bannon ndau shqetësimin e Sanders për oligarkët teknologjikë, por propozoi një zgjidhje diametralisht të kundërt. Ai kërkoi një ekosistem amerikan të AI-së që do ta përjashtonte Kinën nga çipat, kapitali, universitetet dhe kërkimi amerikan.
Pra, Sanders kërkon bashkëpunim ndërkombëtar për frenimin e garës, ndërsa Bannon kërkon izolimin teknologjik të Kinës. Njëri vjen nga e majta socialiste, tjetri nga e djathta nacionaliste, por të dy bashkohen te mosbesimi ndaj pushtetit të pakontrolluar të Big Tech-ut.
Qasja e tyre nuk është posthumaniste. Përkundrazi, është humaniste dhe në disa drejtime antiposthumaniste: njeriu duhet të mbetet autoriteti përfundimtar, ndërsa makina duhet të jetë mjet. Mund ta quajmë një takim mes populizmit të majtë dhe atij të djathtë përballë AI-së.
Vëmendja e madhe që media si The Economist po i kushton AI-së nuk është rastësi. Inteligjenca Artificiale është bërë njëkohësisht çështje ekonomike, ushtarake dhe gjeopolitike.
AI tashmë po përdoret në dronë dhe sisteme armësh. Sipas Anthropic, përdorues në territorin e kontrolluar nga Huthitë përdorën Claude për programe të zhvillimit të armëve dhe kryen një provë të pasuksesshme me një raketë të drejtuar. Kjo nuk provon se AI u dha Huthive kontrollin e Bab el-Mandebit; avancimi i tyre territorial ka shkaqe shumë më të gjera ushtarake dhe politike.
Ndërkohë, modelet po përmirësohen në arsyetim, përdorimin e mjeteve dhe kryerjen autonome të detyrave. Kjo e ka intensifikuar debatin për AGI-në, por askush nuk ka provuar se sa pranë saj jemi.
Debati i vërtetë nuk është vetëm nëse AI do të bëhet më inteligjente por se kush do ta kontrollojë, kush do të përfitojë prej saj dhe kush do të mbajë përgjegjësi kur ajo të dështojë.
nga Xhodi Hysa
