Siguria ushqimore në Shqipëri paraqet rrezik të drejtpërdrejtë për shëndetin e qytetarëve sepse një pjesë e industrisë së përpunimit të qumështit ka ndërtuar një model prodhimi që nuk mbështetet më te qumështi natyral, por te skremimi i plotë i tij dhe zëvendësimi i përbërësve bazë me lëndë të para industriale si vaji i palmës dhe qumështi pluhur i përftuar nga hirra.
Ky proces nuk ndodh rastësisht dhe nuk lidhet me vështirësi teknike, por me vendime konkrete ekonomike të marra nga fabrika të njohura në treg si Lufra, Erzeni, Fast, Gjirofarm, Zepa Natyral dhe subjekte të tjera të përpunimit të qumështit, të cilat marrin qumështin e freskët nga fermerët, nxjerrin yndyrën natyrale përmes skremimit teknik, përdorin ajkën për prodhimin e gjalpit që shitet veçmas me çmim më të lartë, dhe në produktet që shkojnë për konsum masiv shtojnë vaj palme për të rikrijuar artificialisht përmbajtjen e yndyrës dhe qumësht pluhur për të rritur volumin.
Kjo është arsyeja pse në treg qarkullojnë produkte të emërtuara si gjizë, kaçkavall apo produkte qumështi që nuk përmbajnë më yndyrë shtazore në përqindjet që kërkon ligji dhe praktika ushqimore, por përmbajnë yndyrë bimore që nuk ka lidhje me qumështin, ndërkohë që etiketimi nuk e pasqyron realisht përbërjen dhe konsumatori paguan për diçka tjetër nga ajo që merr.
Autoriteti Kombëtar i Ushqimit ka pasur dijeni për këtë praktikë, pasi vetë AKU ka kryer kontrolle dhe ka pranuar publikisht se në produkte të caktuara janë konstatuar vaj palme dhe niseshte, por veprimet janë kufizuar te gjobat administrative dhe te ndërhyrjet formale në etiketa, pa u shoqëruar me analiza të thelluara laboratorike që të vërtetojnë përmasën reale të fenomenit.
